Zašto je Vučević u Bostonu uzeo broj četiri? Poruka koja vodi do Sarajeva i evropskog trona

Nikola Vučević je kroz NBA karijeru navikao da nosi brojeve osam i devet, ali dolaskom u Boston nije imao luksuz izbora.

Devetka je već zauzeta, nosi je Derrick White, pa je crnogorski centar posegnuo za brojem koji na prvi pogled djeluje neobično. Četvorka. I to nije bila slučajna odluka.

Iza tog broja krije se priča dublja od NBA parketa, priča koja vodi decenijama unazad, pravo u Sarajevo i u jednu od najvećih noći evropske košarke. Vučević je izabrao broj koji je nosio njegov otac Borislav Boro Vučević.

Boro Vučević rođen je u Baru, gdje je i napravio prve košarkaške korake. Kao krilo visoko 201 centimetar, brzo je skrenuo pažnju ozbiljnih klubova, a Bosna ga je 1978. godine dovela u ekipu koja će već godinu kasnije ispisati historiju.

Čim je stigao u Sarajevo, Bosna je krenula ka evropskom vrhu. U sezoni 1978/79. klub je napravio ono što je tada djelovalo gotovo nemoguće, srušio je Vareze, petostrukog uzastopnog prvaka Evrope, i osvojio Evroligu.

Iako se često spominje Varezeova dominacija započeta još 1969. godine u Sarajevu, krug se zatvorio baš protiv Bosne.

U finalu igranom u Grenoblu 1979. godine, tim predvođen Žarkom Varajićem i Mirzom Delibašićem ispisao je zlatne stranice jugoslovenske i evropske košarke.

Varajić je tada postavio rekord finala Evrolige sa 45 poena, rekord koji ni danas nije srušen, dok je Delibašić dodao 30. A na parketu, među šampionima, sa brojem četiri na dresu, bio je i Borislav Vučević.

Bosna je do finala stigla kroz tada egzotičan sistem takmičenja. U prvoj grupnoj fazi igrala je protiv ekipa iz Brna, Tirane i AEL-a, uz samo jedan poraz, dok su u takmičenju učestvovali i klubovi iz Egipta, Sirije, pa čak i košarkaška sekcija Crystal Palacea.

U drugoj grupnoj fazi Bosna je ostvarila sedam pobjeda i tri poraza, to je bilo dovoljno za historijsko finale.

Boro Vučević nije sa Bosnom osvojio samo Evroligu. U Sarajevu je uzeo dva prvenstva Jugoslavije i jedan Kup, a sa reprezentacijom je, u društvu Emira Mutapčića, Zufera Avdije, Nebojše Zorkića, Mihovila Nakića i Stevana Karadžića, osvojio zlatnu medalju na Mediteranskim igrama u Maroku 1983. godine.

Decenijama kasnije, njegov sin Nikola bira isti broj, ovaj put u Boston Celticsima, franšizi koja zna šta znači tradicija, titule i simbolika. Poruka je jasna: poštovanje prema ocu, ali i jasna ambicija lov na prsten.

Prije nego što je započeo novo poglavlje karijere, Vučević se emotivno oprostio od Chicaga, gdje je proveo pet sezona.

"Chicago, hvala ti na dobrodošlici koju smo dobili moja porodica i ja prije pet godina. Bila je čast predstavljati Bullse, historijsku franšizu, i igrati pred jednim od najboljih navijača na svijetu u United Centeru.

Iako sam se nadao da ćemo zajedno postići više, uvijek ću biti zahvalan na svemu što sam doživio", napisao je Vučević.

Sada, u zelenom dresu i s brojem četiri na leđima, Nikola Vučević ne nosi samo novi identitet.

Nosi naslijeđe, priču koja počinje u Baru, prolazi kroz Sarajevo i Evroligu, a završava, barem za sada, u Bostonu, a u tom broju, očigledno, stoji i jasna želja: da se historija, ako već ne ponovi, barem dodirne.